Dit artikel, gepresenteerd door het CFPB tijdens de TWR-conferentie van 2022, beschrijft een nieuw raamwerk voor de classificatie van kenniswerkactiviteiten, dat nodig is in een post-COVID-werkcontext. Het onderzoek vond plaats in het kader van onderzoeksprogramma Werk in Transitie (WiT).
Zijn definities en taxonomieën van activiteiten nog adequaat?
Het artikel benadrukt de groeiende populariteit van activity-based werken (ABW), waarin werkomgevingen worden ontworpen om verschillende activiteiten te ondersteunen. Met de opkomst van hybride werken en thuiswerkervaringen, aangejaagd door COVID-19, is de behoefte ontstaan om de aard van activiteiten van kenniswerkers te herzien. De vraag wordt gesteld of bestaande definities en taxonomieën van werkactiviteiten nog adequaat zijn in de veranderende werkcontext.
Een nieuw raamwerk om te classificeren
De auteurs signaleren dat bestaande modellen, zoals de basisindeling in individuele en collaboratieve activiteiten, onvoldoende theoretisch onderbouwd zijn. Om deze lacune te vullen, presenteren ze een nieuw raamwerk gebaseerd op Activity Theory. Dit raamwerk introduceert drie hiërarchische lagen: activity type, action en operation. Het doel hiervan is om activiteiten beter te definiëren en te categoriseren, wat essentieel is voor het ontwerpen van geschikte werkomgevingen. Ze halen inspiratie uit eerdere classificaties, zoals die van Huffman et al. (1968), maar constateren dat deze niet meer voldoen aan de huidige eisen van kenniswerk.
Activiteit-werker-werkplek-driehoek
Een opvallend concept in het artikel is de activiteit-werker-werkplek-driehoek. Deze benadrukt dat niet alleen de werkplek moet passen bij de werknemer, maar ook bij de specifieke activiteit die uitgevoerd wordt. Zonder duidelijke activiteitendefinities kan de inrichting van activity-based werkplekken suboptimaal zijn, vooral in hybride werkmodellen.
Verder onderzoek nodig
Het artikel roept op tot verder empirisch onderzoek en ontwikkeling van een nieuwe, systematische taxonomie voor activiteiten van kenniswerkers. Dit moet zowel praktisch toepasbaar als theoretisch robuust zijn, om beter tegemoet te komen aan de behoeften van de moderne werker en hybride werkcontexten. De auteurs erkennen dat hun voorstel nog veel verder onderzoek vereist.
